Tradycja miodów pitnych

Miód pitny jest przez wielu autorów uważany za jeden z najstarszych napojów. Jego początki datują się na czasy starożytne.

Pierwszy przepis na ten, uważany już wtedy za wyjątkowo szlachetny trunek, podał Kajusz Pliniusz Młodszy w I w. naszej ery. Znany on był Egipcjanom, Grekom, Rzymianom, plemionom celtyckim, germańskim i słowiańskim. Był on więc szeroko rozpowszechniony w całym świecie [9]. Istnieje pogląd, że powstanie miodu pitnego było dziełem przypadku i dopiero później człowiek nauczył się jego świadomego wyrobu [17].

Polskie tradycje miodosytnicze sięgają czasów przedhistorycznych. Już Fenicjanie, którzy odwiedzali nasze ziemie ze względu na bursztyn, kupowali miód. Pierwszym autorem w literaturze polskiej, który podał sposób wytwarzania miodów pitnych był Syreniusz . Za czasów panowania dynastii Piastów miód spełniał rolę pieniądza, gdyż można było wymieniać za niego różne przedmioty.

Pierwsze wspominki o miodzie pitnym na ziemiach polskich, pojawiły się w roku 966 w kronikach hiszpańskiego podróżnika Ibrahima Ibn Jakuba.Rozwój miodosytnictwa na naszych ziemiach zawdzięczać można przede wszystkim klimatowi i bogactwu lasów, w których zamieszkiwały dzikie pszczoły . W krajach gdzie klimat sprzyjał uprawie winorośli, dość szybko zrezygnowano z wyrobu miodów pitnych na rzecz wina.

Początkowo jakość wytwarzanego napoju była niska – był źle sklarowany, zbyt słodki, o niekorzystnym aromacie. Spowodowane było to głównie nieznajomością podstawowych procesów fermentacyjnych, oraz brakiem drożdży. Proces fermentacji następował samorzutnie, co było przyczyną wielu zakażeń. Dopiero znacznie później wprowadzono naczynia przykryte płótnem, dodatek chmielu, który spełniał funkcje aromatyzujące i antyseptyczne oraz drożdży piwnych, które przyspieszały i ukierunkowywały fermentację.

W XVI i XVII w. wytwarzanie miodów było rozpowszechnione dość szeroko. Jednak prowadzenie polityki pozwalającej na wyrąb lasów, a także coraz gorsze warunki rozwoju pszczół spowodowały, że polskie tradycje miodosytnicze zaczęły podupadać . Na upadek ten niemały wpływ miały także rozbiory Polski. Zaborcy prowadzili politykę propagującą spożycie okowity i importowanych win.

W XIX wieku Polacy byli negatywnie nastawieni do wódki oraz niemieckich piw i win, natomiast ogromne znaczenie zaczął odzyskiwać miód pitny. W okresie 1918 – 1939 tradycje polskiego miodosytnictwa podtrzymywało już tylko kilka winiarni. Swój renesans wytwórstwo miodów pitnych przeżywało po II wojnie światowej, kiedy to dynamicznie rozwijał się przemysł winiarski.

Obecnie po czasie pewnego zastoju w produkcji miodów pitnych, miodosytnictwo zaczyna rozwijać się coraz dynamiczniej. Do najbardziej znanych miodów pitnych należą: Bartniak, Koronny, Królewski, Staropolski, Trybunalski.


Umieszczamy na Twoim urządzeniu pliki cookie, celem usprawnienia działania tej strony www.
W każdej chwili możesz usunąć i zablokować dalsze umieszczanie plików cookie zmieniając ustawienia przeglądarki. Dowiedz się więcej.

Czy masz ukończone 18 lat?